Untitled Document
     
 

hoe zit het met gedichten en poezie

zoveel verschil. Wat maakt dat een gedicht goed is. Ik zou het echt niet weten. Wat ik wel weet is dat er zo'n diversiteit aan poezie is, dat je je oordeel revolutionair moet vellen. Geen eenduidigheid. Ik zie het maar als pijlers, kolommen, en elke kolom is op haar eigen wijze en met eigen voorkomen, uitzonderlijk. Dus sowieso is een oordeel over goede poezie eenduidig nooit te vellen. De uitdaging zie ik in de verschillen. Je kunt je blind staren op klassieke poezie. Die is fantastisch. Maar evenzo goed geniet ik van opstandige poezie, dicht-art, die juist tegen het klassieke in gaat door dwars door regels heen tegelijk alles overboord gooit. Het liefst zie ik hakken in tekst. Het drama verborgen in een enkel woord. En de performance, die tekst over hoofden heen gooit, uitgiet, stapelt. Die uitzinnig klanken uitstoot tegen alle conventies in.......

hak in stukken
breek de regels hak
de heren

geN. vrijdag 26 maart 12:27:07

 
 

aantrekkingskracht van ZAND

sommige woorden hebben een grote aantrekkingskracht. Spreken honderd procent tot de verbeelding. Zoals ZAND. en URNEN. Woorden die alle eeuwen met terugwerkende kracht door je heen laten razen. Zoals je zand pakt en door je handen laat glijden, zo spiegelen de jaren kaleidoskopisch in glas. Ook al zo'n woord dat zuivert en alle vlakjes en kanten keert. Konstante spiegel. Konstante stroom van water, ook al zo'n woord dat meer aan land spoelt dan je kunt bevatten. Wat ik zeggen wil, even teruggaand door de zinnen, konstante spiegel zuigt de zintuigen naar binnen in een onweerstaanbare kolk diep binnen in een gat tot je aan de andere kant een blik van binnenuit de spiegel op aarde werpt. En dat is anders, geloof mij.......!.

geN.maandag 22 maart 15:03:07

 
 

klokkengelui

de hele dag al. Klokkengelui. Van de Grote Kerk, of liever: Onze Lieve Vrouwe Kerk. Of is het: Onze Lieve VrouweN..? In ieder geval: deze hele zaterdag al het beieren van klokken door de lentelucht. Wat zou er aan de hand zijn. Of is het vanwege het voorjaar. Wat voor dag is het. Een feestdag die ik over het hoofd zie? 20 maart. Wat is dat voor een dag. Goed. Mijn dag dus doordrenkt van klokkengebeier. In eerste instantie ging dit geluid op in mijn dag. Was aanwezig op de achtergrond zonder dat ik hier echt notie van nam. Tot op het moment dat ik iets ' vervelends eentonigs zich iets herhalends ervoer. Iets dat maar niet weg wilde gaan. Hardnekkig mij achtervolgend tot in mijn huiskamer. In de verte. De stad. De Markt. De mensen op terrasjes. Natuurlijk. Holland. Een land waar je zelfs in de winter als het meer dan tien graden vriest nog struikelt over terrasstoelen. Niet eens meer decadent te noemen. Dat zou nog cachet hebben. Eerder banaal. Gewoon. Burgerlijk. Voor het volk. Dit wil het volk. De lucht bezwangerd met rooms katholiek misbruik. Van jongetjes. Van meisjes. Alhoewel over die meisjes nauwelijks nog gepraat wordt. Die moeten toch ook veelvuldig door nonnen en paters bevoeld, betast, bekeken, bevuild en bevrucht zijn geweest. Hypocrisie, gehuichel, dragonder van het geloof:

geN.zaterdag 20 maart 15:21:09

 
 

ruimte = metafoor

ruimte. Onderwerp letterlijk. Verwerken in dat wat ik schilder. In feite is het tekenen van een ruimte te beschouwen als een deel van een locatie dat wil zeggen de vloer muren plafond: dus dat wat de vorm maakt. De afbakening. Het omkaderen. Is niet meer dan het ontrafelen van gedachten. Het is de metafoor van de chaos in denken. De hoeveelheid die zich aandient, al die impulsen, digitale omzetting van de wereld, om dat trachten te ordenen. Door terug te gaan tot het elementaire, simpele. De omkadering die ik kies is die van een afgebakende ruimte waar ik IN wil, UIT wil, Waar ik zoek. Buiten dat mag de verschijning aangeduid worden als ' kunst' ? Ook dit schrijven is het zoeken, ordenen. Onderweg. Het proces. Eeuwigdurend. Neverending. Always. Ik ben een reiziger. Hoe dan ook. Al zie ik niets, al hoor ik niets, al ben ik alleen maar op die ene plek.

geN. vrijdag 19 maart 12:31:04

 
 

dichters

Toch al weer even geleden dat ik noteerde in dit werkdagboek. Zoveel zaken die er niet toe doen maar toch de aandacht opeisen. Rare wereld. De digitale wereld sloopt. Dag en nacht open. Nooit dicht. Ikzelf wel. Nog steeds op zoek naar dichters voor undergrounddichterspodium bij Butfilmfestival 2010. Heb al wel heel wat gevonden. Maar nu ook Diano Ozon in het vizier gekregen via Facebook. Wel van gehoord natuurlijk. Zondag 21 maart optreden van haar. Voorstelling Disc-O-Lit, locatie Westerpark Amsterdam. Ook een tip via de Papieren Tijger in Breda: Harry Zevenbergen. Iets om na te zoeken. Wie weet. Wellicht.

geN. donderdag 16 maart 18:31:03

 
 

?

wat te zeggen. Wat te wegen. Hoe te onderscheiden. Gedachten te hakken. Met het lezen van Jorge Louis Borges denk ik te snappen. Te begrijpen. Lijkt het zo simpel. Compact de tekst, met de suggestie van plot, avontuur, spanning. En toch uiteindelijk weer niet.

geN. woensdag 17 februari 17:43:03

 
 

Wat doet mijn dag met de sneeuw. Wat doe ik met mijn woorden.

Wat doe ik met mijn beelden. Hoe maak ik mijn werk hermetisch en toch open. Kubus. Impasse. Dicht. Gesloten. Totaal rond boven, onde,r zijkanten. DICHT. GESLOTEN. Binnen opent zich alles. Buiten zit dicht gemetseld. Dat is de wereld: gesloten, dicht, vierkant, bot. Isoleer. Baken af. Selcteer. Collect. Buiten in binnen, dat werkt beter. Harmonie. Divers - binding. Brug.
 
 

notitie van de dag 001 - zondag 14 februari 2010

valentijn, zeggen ze. Het zal zijn.